| 751 | kümeleme | Ana düşünceyi geliştirmeye yarayan yardımcı düşünce ve ayrıntıları belirli bir düzen içinde sıralama. |
| 752 | küşteri meydanı | 1. Karagöz perdesi. 2. Genel olarak Karagöz oyunu. |
| 753 | lâ-edri | Eskiden, ozanı bilinmeyen koşukların altına yazılan sözcük. ("bilmiyorum" anlamındadır.) |
| 754 | lay | Ortaçağın Batı koşuk türlerinden ikisine verilen ad: içsel lay (lai lyrique) ve öyküleme layı (lai narratif). |
| 755 | lelemendi | Yas havalarına uygulanan bir ezgi. bk. lilinci. |
| 756 | levh-i mahfuz | Arş'ta, üzerinde insanların alın yazıları bulunan levha. |
| 757 | lilinci | Yas havalarına uygulanan bir ezgi. bk. lelemendi. |
| 758 | mahlas | bk. takma ad. |
| 759 | mahlas verme | Aşıklığa yeni başlayan kimseye, ustası olan âşık tarafından takma ad verme geleneği. (Üç ayrı kâğıda değişik takma adlar yazılarak bir fesin içine atılır ve ilk çıkan, genç ozana "takma ad" olurdu.) |
| 760 | mahzuf | Eski yazında noktasız harflerle yazılmış yazı, koşuk dize. bk. mühmel, mücerret. |
| 761 | makale | Bir görüşü savunmak ya da bilgi vermek için gazete ve dergilerde yayımlanan başlıklı, imzalı yazı. (Toplumsal makale, bilimsel makale, siyasal makale... vb.) |
| 762 | makaronik | Latince sözcük ya da ekler katılarak yazılan alaylı (koşuk türü). |
| 763 | maksat | bk. kaside. |
| 764 | makta | bk. kesmelik. |
| 765 | Manasçı | Kırgızlar arasında, Manas destanını ezbere anlatan sanatçı. |
| 766 | mani | Ortak halk yazınında bir deyiş türü. Sazve tekke ozanları da bu türe ilgi göstermişler, maniler söylemişlerdir. Genellikle, dört dizeden oluşur 5,6,7,8,10,14 dizeli olanları da bulunur. Daha çok, hecenin yedili ölçüsüyle söylenir. Uyak dizeli olanları da bulunur. Uyak düzeni a a b a biçimmindedir ab c b biçiminde olanları da vardır. Konuları hafif alay, sevi, ayrılık vb. duygularıdır. Manilerde anlatılmak istenen düşünce ya da duygu genel olarak son iki dizede toplanır: / İstanbul çarşısına / Gün doğar karşısına / Adam gönül verir mi / Kapı bir komşusuna. |
| 767 | martaval | Hıdrellezde, sabahleyin mani küpünden, niyetlenerek çekilen manilerin okunması. |
| 768 | masal | Genellikle halkın yarattığı, ağızdan ağıza, kuşaktan kuşağa sürüp gelen, olağanüstü kişilerin başından geçen olağandışı olayları anlatan öykü türü. Kötülükle iyiliğin çarpıştığı olaylara bir tekerleme ile başlanır sonunda iyilik üstün gelir. Konular peri, Keloğlan, hain vezir, padişah, şehzadeler, fakir kız ya da delikanlı gibi kahramanlar çevresinde döner. |
| 769 | masalcı | Masal söyleyen, okuyan ya da yazan kişi. |
| 770 | mat etme | Halk yazınında koşuk yarışmasında, sanatçılardan birinin ötekini yenmesi. |
| 771 | matla | bk. doğuş, kaside I, 2. a. |
| 772 | Maysterzinger | Şövalyelik çağında belli başlı ailelerden yetişen ve şatoda vakit geçiren içsel ozanlara Almanya'da verilen ad. |
| 773 | mecaz-ı mürsel | bk. düzdeğişmece. |
| 774 | meddah | 1. Türlü yansımalarla tatlı öyküler anlatan halk sanatçısı. 2. (h.y.) Bir tür halk seyir eğlencesi. Meddah adı verilen sanatçı yüksekçe bir yerde oturarak bir olay, bir öykü anlatır. Bu çoğu zaman gülünçlü de olur. Değişik kişilerin şivelerini, ayrı seslerle benzetleyerek konuşturur olayı yürütür. Elinde mendil vardır. Kendisi bir ıskatiyedir. Anlatırken. Meddaha eskiden "kıssahan" da denirdi. |
| 775 | medih | bk. kaside 1,1. b. |
| 776 | mektup | Kişiler, kurumlar, kuruluşlar ve örgütler arasındaki bildirişim yazılarına verilen ad. Genel olarak mektuplar dört türlüdür bk. özel mektuplar, iş mektupları, yazınsal mektuplar, açık mektup. |
| 777 | mektup roman | Olguları, kişilerin birbirine yazdıkları mektuplarla geliştirilen roman. |
| 778 | melik koşuğu | Flüt ya da lir eşliğinde koro ile söylemek için yazılan bir Yunan koşuğu. (En eski örneklerine M.Ö. VII-V yüzyıllarda rastlanır.) |
| 779 | menakıpname | Din uluları ile ermiş kimselerin, yaşantılarını ve yaptıkları olağanüstü olayları anlatan yapıt. |
| 780 | menkut | Eski yazıda, sözcüklerinin bütün harfleri noktalı olan (dize, tümce, yazı), bk. mucem 1. |